เพื่อนไม่ปลื้ม

เมื่อต้นปีนี้เองมีโอาสใด้ตกงาน (ฟังดูเป็นโอกาสที่หายากมาก) เป็นโอกาสที่คนในศตรรษที่ 21ไม่อยากมีโอกาสนี้ก่อนวัยอันควร แบบไม่ได้ตั้งตัวอะไรเลย ชีวิตเวิ้นเว้อไปพักใหญ่ ก็มีรุ่นพี่คนนึงชวนให้ไปช่วยงานสักระยะ เค้าทำร้านกาแฟและชั้นบนเป็นโฮสเทล นับว่าเป็นธุรกิจขนาดเล็กที่คนเมืองนี้ตื่นตัวกับธุรกิจประเภทนี้มาก ชั้นตกลงไปช่วยงานจนกว่าเข้าหน้าlow seasonร้านนี้นับว่าอยู่ในย่านที่ดีล้อมไปด้วยคนทำงานออฟฟิต ธนาคาร เทศบาล และสถาบันสอนภาษา กลางวันค่อนข้างคึกคักพอสมควร แต่ตกเย็นก็เงียบๆ ไม่มีอะไรให้ตื่นเต้น ถึงจะอยู่ใจกลางเมืองแต่ถ้าไม่ไกล้ night marketหรือย่าน club, barก็วังเวงเหลือหลาย ห้องพักก็ถือว่าโอเคในระดับนึง แต่ลูกค้าที่พักข้างบนถ้าไม่ไปข้างนอกก็อยู่แต่ในห้องตัวเอง ชั้นก็ดูทีวี เล่นอินเตอร์เน็ท คุยกับลูกค้าตามประสา

เอาหละเข้าเรื่องของลาว มีลูกค้าประจำรายนึงมานั่งกินชาเย็นทุกวัน นั่งใช้คอม ฯบ้าง ไรบ้าง นั้งโต๊ะเดิม เครื่องดื่มเดิม มาตรงเวลาเป๊ะ แอบดีใจว่าชาเย็นของชั้นอร่อย แต่รู้ภายหลังว่าเพราะมันเป็นเครื่องดื่มที่ราคาถูกสุดของร้าน ถ้าไม่นับน้ำเปล่า ที่จริงลูกค้าคนนี้มาเฝ้าชั้นนั้นเอง .....อ่านต่อ